Proces o morderstwo w Leszczynach. Niestety, to nie był film

Byli parą od trzech lat. Ona była wpatrzona w niego jak w obrazek, przyjaciółce mówiła że są sobie przeznaczeni. Latem on ją zabił. Nie wie co go opętało. Na przesłuchaniach płakał. Dziś na niczym mu już nie zależy

11 sierpnia 2009 roku, ostatni dzień życia Mileny. Rano z przyjaciółką Iwoną jedzie z Leszczyn do Kielc - mają kupić prezent na wieczór panieński siostry Iwony. Trochę plotkują o swoich chłopakach. Milena opowiada o swoim Pawle, z którym jest od trzech lat: "Mamy różne charaktery, ale przecież przeciwieństwa się przyciągają. Jesteśmy dla siebie stworzeni." - Ona była wpatrzona w niego jak w obrazek - stwierdza wczoraj w sądzie jej przyjaciółka.

W Kielcach dla swoich chłopaków kupują koszulki - takie prezenty bez okazji. Wracają. Milena wysiada na wcześniejszym przystanku, żeby od razu pobiec do Pawła i dać mu prezent. Ale chłopak go nie przyjmuje. Jest zły na Milenę, że bez jego aprobaty chodzi sama grać z kolegami w siatkówkę. Potem kilka razy dzwonią do siebie i esemesują. W jednym z esemesów Paweł pisze, że idzie dziś na bilard. Z koleżanką. A potem nie odbiera telefonów. Historię z bilardem wymyślił, bo chce się odegrać, zrobić na złość dziewczynie. Wieczorem spotykają się w wąwozie nad rzeką, niedaleko domu Mileny. Chodzili tam na pierwsze romantyczne spacery. Paweł jest trochę wypity, mówi, że był na bilardzie z koleżanką, że było fajnie. Milena jest wściekła, krzyczy, szarpią się. Gdy kolejny raz niecenzuralnymi słowami wykrzykuje co o nim myśli, Paweł przewraca ją, wyjmuje z kieszeni scyzoryk i zadaje 10 ciosów w głowę, kark, szyję.

Ciało przenosi do pobliskich zarośli i przykrywa pokrzywami. Nóż i telefon Mileny wrzuca do rzeki, myje ręce z krwi i wraca do domu. Po drodze dzwoni do niego ojciec dziewczyny mówiąc, że córka nie wróciła do domu. Spotykają się przed kościołem i z innymi znajomymi dziewczyny rozpoczynają poszukiwania. W samochodzie jeden z kolegów otrzymuje telefon, że w wąwozie stało się coś strasznego.

Na widok zwłok Mileny Paweł krzyczy i płacze. Płacze też na policji przyznając się co zrobił.

- Nie wierzyłem w to co się stało. To było jak film. Nie wiem jak ja to mogłem zrobić, tak jakby coś mnie opętało. Nie wiem jak będę dalej żył - mówi podczas przesłuchań. W sądzie, gdy prokurator wnioskuje o areszt, podkreśla: - Nie ustosunkuję się do wniosku prokuratora, na niczym mi już nie zależy.

Wczoraj na pierwszej rozprawie: - Przyznaje się, wysoki sądzie, do wszystkiego. Ale nie chcę już składać wyjaśnień, nie potrafię.

Milena miała zaledwie 20 lat, studiowała zaocznie turystykę, była jedynaczką. - Grzeczna, towarzyska, zawsze uśmiechnięta - mówili o niej świadkowie.

Paweł ma 24 lata, jest kucharzem, pracował w hotelu w Cedzynie. - Spokojny, nie nadużywał alkoholu, do Mileny odnosił się grzecznie, poza jednym przypadkiem, o którym kiedyś wspomniała przyjaciółce, że wypił za dużo i podniósł na nią rękę - opowiadają świadkowie. Teraz grozi mu dożywocie.